ชีวิตจะไปสู่หนใดเล่า หนึ่งชีวิตสร้างเรื่องมากหลาย มากเกินจะรับไหว...ไม่มีทาง

ความใฝ่ฝันตอนเด็กๆ มีหลายความฝันเลยหล่ะ
ที่อยากจะบอกเล่า นี่เป็นอีกหนึ่งความฝันของเรา
ครั้งหนึ่งที่อยากจะเป็นนักดนตรี สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจที่สุดคือ
พี่ปูพงษ์สิทธิ์ คำภีร์ ตอนที่เพลงของพี่ปู ดังมากๆ ตอนนั้น
เรายังเรียนอยู่ ปวชเลย อายุประมาณ 17 ปี
นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะ
พี่ปูก็ยังผลิตผลงานดีๆ มาให้เราฟังเรื่อยๆ

ประมาณว่า ชอบมาก ขนาดเพื่อนในห้องเรียน
เรียกชื่อเราว่า คำภีร์ เลยหล่ะ
จนเด็กห้องอื่นมาได้ยิน
ก็เลยแปลกใจคิดว่า ชื่อคำภีร์จริงๆ หน่ะ

เส้นทางสู่ความเป็นนักดนตรีเริ่มต้นก็ต้องหัดเล่นกีตาร์สิ
ตอนนั้นใครเล่นกีตาร์เป็น เป็นอะไรที่เทห์สุดๆ เลย ในหมู่วันรุ่น

พี่ข้างบ้านเขามีกีตาร์ ก็ไปยืมเขามาหัด
เปิดหนังสือ วางมือตามรูปคอร์ดในหนังสือ
แต่ว่า แม่พี่เขาขี้ตืดยังกะอะไรดี
ดูสิ หยิบมาได้ไม่ถึง 5 นาที
ให้หลานเดินมาเอา บอกว่า กลัวมันจะเสีย
เราแน่เซ็งสุดๆ เลย อะไรจะขนาดนั้น

ครอบครัวเรานะ มีพี่น้องสามคน
อายุไม่ห่างกันเลย ตอนเด็กๆ เดินด้วยกัน
ใครไม่รู้จัก นึกว่าแฝดสาม

พี่ชายเราเขาก็หัดเล่นกีตาร์เหมือนกัน
บางวันเขายืมกีตาร์เพื่อนมาหัดเล่นที่บ้านเราก็ขอให้เขาสอน
เริ่มต้นหัดจับคอร์ดก่อน เบสิคมากๆ
G C Am G7 D D7
ทำไมมันเจ็บนิ้วอย่างนี้นะ แล้วเราก็เลิกเล่น
ด้วยความที่ว่ามีความอดทนไม่พอ นิ้วเป็นหนองเลย
ห่างเหินไปนาน

มาวันหนึ่ง พี่ชายรบเร้าพ่อ จนได้กีตาร์ตัวใหม่มา
แต่ว่าเป็นของ Noname หน่ะ ราคาไม่กี่ตังค์
เราจำได้ว่ายี่ห้อแพรอท (แฮ่ เรียกเป็นไทยก็ นกแก้ว นี่แหล่ะ)
คราวนี้เราก็ฮึด อยากจะหัดใหม่
ก็ให้พี่ชายสอน จับคอร์ด เริ่มต้นใหม่
จับอยู่ทั้งวันนั่นแหล่ะ คอร์ดเดียว
แล้วก็มาหัด เกาสาย ได้ไม่นาน อุปสรรคเราก็มาอีกแล้ว
เพื่อนพี่ชายยืมกีตาร์ไปนั่งเล่นในวงเหล้า
แล้วก็ตีกัน ทุบกีตาร์เราซะเละ ไม่กล้าบอกพ่อเลยช่วงแรกๆๆ
เราก็เลยอดเล่นไปโดยปริยาย

จนเรียนจบ ก็ต่อ ปวส ไปเรียนได้ 2 วัน
แม่ก็บอกว่า อยากให้ไปทำงาน
แม่เป็นคนที่ไม่สนับสนุนให้เรียนเอาซะเลย
พ่ออยากให้เราเรียนต่อ
แต่แม่ไม่อยากให้เรียน
แต่ก็เข้าใจเหตุผลนะ เพราะว่า
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างอยู่ที่แม่คนเดียว
ลูก 3 คน เราเรียนจบแล้วก็ลดภาระไปได้ 1 คน
เพราะน้อง กับพี่ชายยังเรียนไม่จบ
แม่ก็เลยให้เข้ากรุงเทพฯ มากะเพื่อน
มาทำงานโดยไม่ได้บอกพ่อสักคำ เพราะว่าถ้าพ่อรู้
ไม่มีทางยอมให้เราเข้ากรุงเทพแน่นอน
พ่อหวงลูกสาวมาก
แล้วค่อยไปลาออกจากโรงเรียนตอนหลัง
ไม่ได้ร่ำลาเพื่อนๆ เลย กะทันหันมาก
พอต่างอายุ ต่างวัย ต่างเวลา และสถานที่
ความใฝ่ฝันของเรา ก็เริ่มเปลี่ยน
ไม่มีความคิดอยากเป็นนักดนตรีอีกแล้ว
แต่มีความฝันอื่นเข้ามาแทนที่
.......แล้วเราจะเดินตามความฝันของเรา...........ต่อไป.........