ชีวิตจะไปสู่หนใดเล่า หนึ่งชีวิตสร้างเรื่องมากหลาย มากเกินจะรับไหว...ไม่มีทาง

เมื่อคืนฝนตกหนัก อากาศเย็นหลับสบาย
ไม่ได้เอาถุงไปครอบเบาะรถจักรยาน
เพราะว่าจักรยานจอดตากฝนอยู่ข้างนอก
ต้องเปียกแน่ๆ ก็เลยหยิบทิซชูลองไปด้วย
เผื่อเช็ดเบาะ แล้วก็ยังเปียกอยู่จริงๆ
เช็ดให้แห้งแล้วก็ปั่นออกด้วยความระมัดระวัง
กลัวว่าน้ำ และขี้โคลนตามถนนจะกระเด็น
โดนเสื้อผ้า แวะซื้อข้าวเผื่อกินตอนกลางวัน
เรียบร้อยแล้ว ก็ปั่นรถจักรยานมาที่ปากซอย
ด้วยความปลอดภัย โล่งอกไปที
พอมาถึงปากซอย ยังมีน้ำขังตามถนนเลย
ระบายน้ำช้าจัง อาจเป็นเพราะมันเป็นที่ต่ำกว่าที่อื่น
ก็ปั่นมาจอดตรงเกาะกลาง...ยกจักรยาน
ขึ้นตรงฟุตบาธเตรียมล็อคกุญแจ
ในขณะที่ยืนอยู่กำลังจะล๊อครถ
ก็มีน้ำกระเด็นมาโดนข้างหลังเรา
แบบว่ากางเกงยีนส์เราเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเลย
รู้สึกโมโหมาก แม่งมันขับไม่สนใจคนยืนอยู่เลย
หันไปมองอีกทีก็เห็นหลังรถ จำทะเบียนมันไว้
กูจะไปแจ้งความมันดีไหม แม่ง...(คิดในใจ)
รู้สึกโมโหมาก แต่ก็คิดไป เฮ่อ...ช่างมันเหอะ
ยังไงก็เปียกแล้ว จะอารมณ์เสียไปทำไม
ค่อยๆ คิด จะทำไงดี
จะกลับบ้านไปเปลี่ยนกางเกงดีไหม ถ้าทำอย่างนั้น
ลางานครึ่งวันไปเลยเพราะว่าต้องไปทำงานสายมากๆ
น่าเกลียด ลางานเลยจะดีกว่า
หรือจะไปออฟฟิศเลย แปดโมงแล้ว
ยังไงงานก็สำคัญกว่า อีกอย่างก็ลางานเยอะแล้ว
ก็เลยต้องตัดสินใจไปออฟฟิศ
กะว่าเด๋วไปตากพัดลมเอาก็ได้
มันไม่ได้เปียกธรรมดา นะเนี่ย
น้ำสกปรก ไม่รู้มีอะไรปนอยู่บ้าง
ก็พอมาถึงออฟฟิศ พัดลมเพื่อนเราเขาเอากลับบ้านไปแล้ว
ก็ทนนั่งอยู่ ไม่ไหว เหลือบไปเห็นเสื้อแขนยาว
ของพี่ที่ทำงานเขาพาดไว้กับเก้าอี้
ก็เลยถามว่าใช้ไหมจะขอเอามาคลุมหน่อย
รูสึกอึดอัด กางเกงมันเปียก จะถอดกางเกงไปตาก
พี่ก็เลยบอกว่า มีกางเกงขาสั้นที่ใส่เล่นกีฬาตอนเย็น
เอามาใส่ก่อนก็ได้
ก็เลยถอดเปลี่ยน แล้วไปล้างขาเรียบร้อย
เอากางกางเราไปตากให้แห้งก่อน
วันนี้ก็เลยต้องนั่งใส่กางเกงขาสั้นทำงาน
แอร์ก็เย็นจังเลย
แย่จัง.... อุตส่าห์ระวังตัวมากๆ ตั้งแต่ออกจากคอนโด
ถึงเราจะระวังแค่ไหน พวกขับรถยนต์ ถือว่าตัวเองมีรถขับหรือไง
เห็นก็เห็นอยู่ว่าน้ำมันขังซะขนาดนั้น
ถ้าขับช้าหน่อยมันก็ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
นี่เล่นขับรถไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างถนนเลย