ชีวิตจะไปสู่หนใดเล่า หนึ่งชีวิตสร้างเรื่องมากหลาย มากเกินจะรับไหว...ไม่มีทาง

อยากทำอะไรสักอย่างที่ตัวเองอยากทำ
ตอนแรกเราตั้งใจจะขายกีตาร์คู่ใจทิ้งไปแล้วหล่ะ เนื่องจากว่ามันเล่นไม่เป็นสักกะที
แต่คงขายไม่ได้หรอก มันถลอกปอกเปิกหมดแล้ว นึกๆ ก็เสียดาย มันอยู่กับเรามาตั้งนาน
ฝุ่นเกาะ สายก็ขึ้นสนิม แล้วเราก็คิด..พักหนึ่ง..อยากลองไปเล่นเปิดหมวกดู จะเป็นไงน๊อ
ช่วงวันเสาร์ที่แล้วก็เลยไปสำรวจดู เริ่มแรกที่สวนจตุจักร
โอ้แม่เจ้า... เจอมา 5 วง มีทั้งมาเป็นคู่ มาเดี่ยว
ก็เลยเดินเข้าไปถามนักดนตรีที่เล่นกันเป็นทีมสองคน
พี่อีกคนเขาร้องเพลงอยู่ แต่ว่าอีกคนจะประสานเสียง
เราก็เลยเดินไปข้างๆ พี่ที่เขาร้องประสานเสียง
เขาก็เลยหยุดแล้วหันมา เราก็เลยยิงคำถามทันที...
พี่คะ...อยากถามเรื่องเม้าท์ออร์แกนคะ
สงสัยว่า ขาหนีบเม้าท์ออร์แกน ซื้อที่ไหนเหลอคะ ขอดูหน่อยได้ไหมคะ
พี่เขาก็เลยถอดออกจากคอ ...
วันนั้นตั้งใจจะไปเดินหาเหมือนกัน...แต่ก็ไม่เห็นมีขายเลย
พี่เขาก็บอกว่า ซื้อที่หลังกระทรวง หลายปี แล้ว (คงจริงแหล่ะ ขาเม้าท์มันขึ้นสนิมด้วย)
แถวนี้ไม่น่ามีขายหรอก แล้วพี่เขาก็ถามเรากลับว่า เล่นที่ไหนเหลอ...
เรายิ้มแล้วก็ตอบว่า เปล่าหรอกคะ แค่อยากหัดเล่นเฉยๆ
ด้านหลังที่พี่เขาเล่นเป็นร้าน ชื่อเราจำไม่ได้นะ แต่ว่าลูกค้านี่มีแต่ฝรั่งเลย

ขากลับเราก็เลยแวะเซ็นทรัลลาดพร้าว ไปที่ร้านขายกีตาร์ ชั้นสามหรือสี่นะ จำไม่ได้
ลืมแล้ว...ก็ได้ขาหนีบเม้าท์ออร์แกนราคา 100 บาทมา
ใช้ไม่เป็น เลยให้พนักงานสอนวิธีใส่เม้าท์ให้..

กีตาร์กะเม้าท์ออร์แกน...ครบแล้วหล่ะ
อ้อ เพื่อนของน้องเขาซื้อสายเปลี่ยนให้เราใหม่ทั้งชุดเลย
เป็นของขวัญวันเกิด...พอรู้ว่าเราอยากจะไปเปิดหมวก...
ส่วนเม้าท์ออร์แกน ก็ได้เป็นของขวัญตอนที่เราเรียนจบจากที่ที่ทำงานเก่า
เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากเป่าเมาท์ออร์แกนเป็น...
ตอนนี้ก็ได้ที่ปรึกษาอย่างดี..จากเพื่อนทางเน็ตคนหนึ่ง..
เขาเป่าเมาท์เป็นก็เลยถามๆ บ้าง
ยังเหลือสายสะพาย สงสัยต้องใช้เชือกฟางจริงแหล่ะ...[*-*]
ชวนน้อง น้องก็ไม่ไป ประมาณว่า ฉานนน อายหวะ ถ้าแกกล้า แกก็ไปสิ..
มันไม่คุ้มกะครีมกันแดดหว่ะ...อือ อือ...ไม่มีเพื่อน....ไป....
นึกถึงพี่ชาย..จัง มันเคยชวนเราไป แต่ตอนนั้นยังไม่กล้า
อีกอย่าง เราก็ไม่ได้เล่นเป็นอะไรมากมาย
แค่ดีดๆ เกาๆ พอได้ยินเสียง ตั้งสายก็ไม่เป็น เล่นเพี้ยนๆ นี่แหล่ะว๊า...
กีตาร์เรา ไม่มีสายสะพาย แถมยังไม่มีที่จะใส่สายสะพายอีก
โทรไปหาพี่ชาย ก็บอก แกก็เอาเชือกฟางผูกสิ เดี๋ยวถ้าเข้ากรุงเทพฯ จะไปเล่นเป็นเพื่อน
ครั้งหนึ่งที่อยากจะเล่นพิณ ก็ไปหาซื้อพิณ แต่ไปได้ไวโอลินมา เฮ่อ
พี่ชายบอก พิณมันไม่สมราคาที่เราจะซื้อ เสียดายตังค์ แถวบ้านดีกว่านี้อีก
สุดท้าย มันก็เลยบอกว่า ซื้อไวโอลินเหอะ เดี๋ยวจะสอนให้เล่น มันก็พอเป็นๆ บ้างตอนนี้
.....ไปหาซื้อ พิณ ดันได้ไวโอลินกลับบ้านซะงั้น
พี่ชายกลับบ้านที่ต่างจังหวัดไปแล้ว ไวโอลิน ก็ทิ้งไว้ในซอง
นั่งหัดได้พักเดียว เราก็เบื่อแล้ว ก็มันไม่มีพื้นฐานเลยนี่นา
สุดท้าย เราก็เลยส่งไวโอลินกลับสุรินทร์ ไปให้พี่ชาย มันได้ประโยชน์มากกว่า
แต่ความตั้งใจก็ยังมีอยู่นะ...นั่งๆๆหัด ดีดๆๆ เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเองหน่อย
สักวันจะลองไปเปิดหมวกดู